Esat KABAKLI *SÜRGÜN*

Описание

SÜRGÜN Üç gardaştık bir zamanlar üç gardaş, O toprakta, sen zindanda, ben sürgün. Aklımıza gelir miydi hiç gardaş? O toprakta, sen zindanda, ben sürgün. Aynı aşkla dolu idi içimiz, Bu vatanı sevmek idi suçumuz, Bir kaderin kurbanıyız üçümüz, O toprakta, sen zindanda, ben sürgün. Yıllar oldu onu yolcu edeli, Sen hapise ben sürgüne gideli, Demek buymuş bu sevdanın bedeli, O toprakta, sen zindanda, ben sürgün. O çiçekti hain eller kuruttu, Şehid edip omuzlarda yürüttü, Seni zindan beni gurbet çürüttü O toprakta, sen zindanda, ben sürgün. Kendimden çok size gönlüm üzülür, Sofralarda elim kolum çözülür, Lokma gelir boğazıma dizilir, O toprakta, sen zindanda, ben sürgün. O şehittir ‘şehit’ diye anayım, Lakin sana çarem yok ki sunayım, Sen bana yan ben de sana yanayım, O toprakta, sen zindanda, ben sürgün. Mümkün değil bu düzenle barışmak, Bize düşen aynı yolda yarışmak, Ahrete mi kaldı gardaş görüşmek O toprakta, sen zindanda, ben sürgün. Kader hala bize böyle bağ olsun, Düşmanların yürekleri yağ olsun, Ne yapalım vatan millet sağ olsun O toprakta, sen zindanda, ben sürgün. Arif der ki bu çileler bu ahlar, Belki bize bu çilede felah var, Kul bilmesin bizi bilen ALLAH var, O toprakta, sen zindanda, ben sürgün... Söz / Müzik: Ozan ARİF